Gillian bezoekt optreden Ian in London.

Ze waren gewaarschuwd. Als we te lang moesten wachten, zouden we ze komen opzoeken. Zaterdag 1 november was het zover. We zaten in het vliegtuig, op weg naar Engeland. Herne Hill, The Half Moon in Londen, om precies te zijn. Exact op tijd stapten we binnen in hun wereld. Een Engelse pub waar ook The Police, Van Morrison en U2 ooit stonden. Mannen en vrouwen, jong en oud door elkaar, kijkend naar hun favoriete voetbalclubs, zittend aan lange tafels vol met pints. Een mooie bonte verzameling van lichtgeel tot donkerbruin.

‘Hi, guys!’ riep een bekende stem ons toe. Nog even werd gesoundcheckt. Daarna volop tijd voor elkaar. Koetjes en kalfjes kwamen voorbij, evenals wereldpolitiek en -economie. Ook tipjes van sluiers werden opgelicht. ‘Akoestisch’ en ‘verfrissend’ bleken de trefwoorden. Tien uur, de hoogste tijd om de daad bij het woord te voegen. Onze mannen stonden op het podium. Sorry, ‘zaten’ is een beter woord. Akoestisch zou het inderdaad worden.

Een raar gezicht. Vier artiesten die zittend de zaal inkijken. Maar dan. De eerste klanken golven door de ruimte. Voor ons een onbekend intro. Maar die tekst... Is dat niet? Inderdaad, Power of the gospel! Maar net even anders. ‘Verfrissend’, zeg maar. En behoorlijk ‘akoestisch’. Wij waren gewaarschuwd. Daarna volgt een serie van nieuwe en vernieuwde nummers. Walking blues, Lovers and friends… ‘Hallelujah’, voor deze muzikale producenten van kippevel! Het tempo gaat omhoog. Precies op tijd verlost Mick Ian van zijn kruk. Met zoveel bezieling in je lichaam en aangrijpend, gepassioneerd gitaarspel kan je toch niet stil blijven zitten?! Bekende nummers van de laatste cd worden gespeeld. Ook hier in Engeland is elke noot raak. Wat een vakmanschap. Ik sluit mijn ogen bij het laatste nummer, little wing. I’m walking through the clouds… Dit zijn de welbekende krenten in de pap, die het leven pas echt glans geven.

Langzaam kom ik bij. Nice gig, zeg ik nog. Een Engels verzamelwoord voor ‘bezieling, emotie, kippevel en godsgeschenk’ heb ik nog steeds niet kunnen vinden. We drinken wat en besluiten de rest van Londen te bekijken.

Op de weg terug, in het vliegtuig, besef ik me, wat voor iets moois de fans in Nederland kunnen verwachten, in december.

Cheers , Gillian